Vol verwondering kijk ik om me heen en vraag me wezenlijk af: Waar wordt een mens blij van?
Misschien wanneer je je verbondenheid vanaf de kansel predikt of als je huis en haard hebt verlaten om de vrijheid te beproeven… Dit alles gebeurt er voor mijn neus!
De mensen die het betreft, houden stug vol. Hun zachte kwetsbaarheid zit verstopt achter een laag stof of plastic, een kaarslicht of een trouwe ouwe hond, achter ‘zo hoort het’ of juist niet. Ik zie strakke gezichten met vlammende ogen en voel een pantser. Het leven heeft hen waarschijnlijk geleerd waakzaam te zijn.

Wat heeft dit alles mij te vertellen?
Waarom zit ik hier met mijn neus bovenop, wat laten deze vrouwen mij zien en voelen? Op de eerste plaats wordt mijn nieuwsgierigheid geprikkeld, maar het roept ook enige weerstand bij me op. Gevoelens en vragen…waar ik niet aan kan en wil ontkomen. Ik zie houvast en loslaten, verscholen angst gekoppeld aan wantrouwen, verbondenheid en ongebonden willen zijn. Ik voel eenzaamheid en maar een klein beetje liefde en warmte… Is dit mijn spiegel?
Zelf vertrouw ik op het delen van de lach en de traan dat leidt tot een liefdevolle relatie met mezelf en anderen. Ik put daar moed en veerkracht uit en leef (gelukkig!) steeds meer vanuit een warm hart en een vrij & helder hoofd. Daar word ik blij van!
Als ik teveel op mezelf focus, raak ik de verbondenheid met anderen kwijt en verlies ik mijn souplesse. Openhartigheid, heb ik ervaren, geeft mij lucht en doet andere mensen vaak opbloeien.
Blij zijn is voor mij het resultaat van: bewust voelen, ruim denken, goed doen en samen delen.

Die menselijke spiegel houdt me bij de les. Een soort alarmbel die afgaat als mijn wereld te ‘eng’ wordt of mijn ogen met vuur dreigen te gaan schieten.

🍀Tinka

CategoryBlog

2015 © Copyright Wilma van opstal | Sitemap | Realisatie bij Communicado

Tel:        076-5201799