Waar gaan we naar toe? En hoe ga ik om met eindigheid?
Moeilijke vragen waar we in de lessen mee bezig zijn geweest. Hoe ik er ook mee bezig ben, in mijn beleving is er niets na dit leven. Dood is dood, het leven is afgelopen. Ik geloof niet dat er een ziel is die verder gaat of dat er na dit leven nog een nieuw leven is. Ik ben een lichaam en dat lichaam veroudert, op een gegeven moment is het op. Vanuit deze visie zou je kunnen denken dat je maar één kans hebt om alles goed te doen en dat je dus alle kansen in dit leven moet aangrijpen. Maar daar ben ik eigenlijk niet bewust mee bezig, ik denk niet na over mijn eigen eindigheid. Mijn opa is vorige maand overleden, hij was 82 en heeft een vol leven gehad. Dat maakt het voor mij acceptabel, de cirkel is rond.
Ik heb een interview gehouden met Tinka van Holthe, zij was de uitvaartbegeleidster bij de begrafenis van mijn opa. Toen we de opdracht kregen, moest ik meteen aan haar denken. Tinka is een hele lieve vrouw, die ons allemaal heel erg gesteund heeft. Ik heb haar eerst telefonisch gesproken en het interview daarna via de mail gedaan, omdat zij in Breda woont en het vaak druk heeft. Op deze manier had zij de tijd om de vragen te beantwoorden wanneer ze wilde en zaten we niet te lang aan de telefoon. De letterlijke vragen en antwoorden zijn bijgevoegd.

Artikel
Uitvaartbegeleidster Tinka van Holthe werkt bij een kleinschalige uitvaartonderneming in Breda. Ze is begin 50 en werkt sinds 2010 in deze branche. Haar beroep houdt in dat ze de nabestaanden van een overleden familielid begeleidt vanaf het eerste moment na overlijden tot en met de begrafenis of crematie. Ze regelt o.a. de aangifte bij de gemeente, drukwerk, advertenties, locatie, kist, bloemen, alles om de uitvaart tot een mooi afscheid te maken. In sommige gevallen is er al contact voor het overlijden, als de persoon in kwestie zelf wil meedenken en -bepalen. Het persoonlijk contact is een belangrijk onderdeel van haar werk, veel zaken worden geregeld in de vorm van gesprekken. Ze doet gemiddeld twee uitvaarten per maand, maar de dood komt niet op commando, plannen is dus lastig in haar vak. Tinka is bijna altijd oproepbaar, doordeweeks en in het weekend, dag en nacht.
Ze ziet haar werk als een soort roeping, hoewel ze vijf jaar geleden niet had kunnen denken dat ze nu uitvaartbegeleidster zou zijn, valt nu alles op z’n plek. Nadat ze ervaring opgedaan had aan de stervenskant in hospice en verpleeghuizen, is ze in dit vak gerold. Haar hele leven is ze al geïnteresseerd in leven en dood. Veel van wat ze in haar leven heeft gedaan kan ze nu gebruiken in haar vak: bloemist, psychologie, energetisch werk, reiki, reclame en creativiteit. Dit zijn belangrijke vaardigheden voor het werk dat ze doet. Volgens Tinka moet een goede uitvaartbegeleider over goede communicatieve vaardigheden beschikken en een behoorlijke dosis creativiteit, rust en mededogen hebben.
Iedere dag heeft Tinka met de dood te maken, dat is mooi en bijzonder en soms ook best zwaar. Ze geniet van de echtheid en puurheid van de mensen die ze begeleidt na een overlijden, de dood brengt mensen terug naar wie ze echt zijn. Ook het vertrouwen dat mensen haar schenken is bijzonder; ‘je komt toch altijd maar als wildvreemde binnenvallen’.
De verzorging van een overledene vindt ze niet altijd makkelijk, vooral als iemand door ziekte of een ongeluk zwaar gehavend is. En ook wanneer iemand zelf de dood verkiest is dat heftig, zeker bij jonge mensen.
Toch vindt ze het niet erg om met de dood geconfronteerd te worden, als het haar even te veel wordt, maakt ze haar hoofd leeg met yoga of meditatie. Ook een balletje slaan op de golfbaan of werken in de tuin helpt haar. Natuurlijk is ze ook wel eens verdrietig om het verdriet van anderen, vanuit een verbondenheid met de mensen die ze helpt. Ze sluit zich niet af voor het verdriet en ze is blij dat ze zich zo kan voelen.
De dood is voor haar niet eng, wel ongrijpbaar. Bang is ze niet voor de dood. Met de dood houdt het niet op, Tinka gelooft dat de ziel altijd verder zal gaan en zich telkens in een andere hoedanigheid laat zien. Zo evolueert de ziel en dus de mensheid. Ze gelooft in een allesomvattende energie die voor en door het leven en de dood heen gaat. Door haar werk is ze zich wel bewuster geworden van eindigheid. Het kan zomaar afgelopen zijn en ze vindt daarom dat ze nu moet leven. Ze relativeert meer, wat is belangrijk? Dat maakt haar keuzes soms makkelijker.

Reflectie:
Ik vind het werk dat Tinka doet erg mooi, de manier waarop ze verbonden is met de mensen die ze helpt is heel bijzonder. Zelf heb ik dat ook ervaren, toen ze onze familie steunde was ik verbaasd hoe erg iemand geïnteresseerd was in onze situatie, hoe snel ze ons begreep. Nu begrijp ik dat. Haar beeld over eindigheid is heel anders dan het mijne, ik ben het wel met haar eens dat je nu moet leven, genieten van wat je doet. Ik ben er alleen minder mee bezig dat het zomaar over kan zijn. Ik blijf daardoor toch bij mijn eigen punt, er is niets na de dood. Hoe mooi ik het ook vind dat anderen anders geloven.

Je beroep is uitvaartbegeleidster, kun je beschrijven wat dat precies inhoudt? Wat zijn je taken?
Als uitvaartbegeleidster ondersteun ik nabestaanden van een overledene. Dit doe ik vanaf het moment dat iemand is overleden tot en met de uitvaart (begrafenis/crematie). Soms heb ik al contact voor het overlijden als de persoon in kwestie zelf wil meedenken en –bepalen en vaak heb ik na de uitvaart ook nog contact in de vorm van persoonlijke gesprekken. Ik regel dus veel zaken en neem zaken over van de familie; aangifte bij de gemeente, drukwerk, advertentie, vorm en inhoud van de uitvaart, locaties vastleggen, etc. veel gaat in de vorm van gesprekken. Het is belangrijk dat ik snel een goed contact heb met een familie. Soms gaat dat makkelijk, soms niet en gooi ik er wat meer energie tegenaan.

Hoeveel begrafenissen en crematies doe je per jaar?
Ik doe gemiddeld 2 uitvaarten per maand. Het lastige in ons vak is dat je niets kunt plannen; de dood komt niet op commando. Dus ben ik bijna altijd oproepbaar, door de week en in het weekend, dag en nacht. In NL kiezen steeds meer mensen voor crematie. Per jaar neemt het toe.
Hoe ben je in dit werk terecht gekomen? En had je vroeger ooit kunnen bedenken dat je dit werk zou gaan doen?
Na veel ervaring te hebben opgedaan aan de stervenskant in hospice en verpleeghuizen, ben ik in 2010 in het uitvaartvak gerold. Zoiets komt op je pad…Ik ben mijn hele leven al geÏnteresseerd in leven en dood, maar 5 jaar geleden wist ik echt niet dat ik dit nu zou doen. Het is een passie, een soort roeping.

Zijn er onderdelen die je minder graag doet of juist dingen die je heel fijn vindt?
Alle onderdelen van het vak zijn interessant. Vele dingen die ik in mijn leven al heb gedaan vallen nu  op z’n plaats; het reclamevak, bloemist, psychologie, energetisch werken, reiki, creativiteit, schilderen, etc. de verzorging van een overledene vind ik niet altijd makkelijk. Als iemand zwaar gehavend is bijvoorbeeld door een ongeluk of ziekte. Wanneer iemand zelf de dood verkiest is dat ook best heftig, zeker bij jonge mensen.
Over het algemeen heeft het vak voor mij veel meer mooie kanten dan mindere. Zoals bij elk vak heb je altijd een keerzijde van de medaille, ook hier! Het werken met mensen vind ik super, het samen delen, de puurheid van de situaties en de mensen, het vertrouwen en de betrokkenheid.

Welke eigenschappen moet je hebben om dit werk te kunnen doen?
Voor dit vak moet je beschikken over goede communicatieve vaardigheden, een dosis creativiteit, rust en mededogen.

Hoe ervaar je het om dagelijks weer met de dood geconfronteerd te worden? Ben je zelf wel eens verdrietig om het verdriet van anderen?
Ik vind het niet erg om vaak met de dood geconfronteerd te worden. Soms is het effe teveel en probeer ik mijn hoofd leeg te maken en los te laten. Yoga en meditatie biedt mij veel rust en hulp. Verder sta ik graag op de golfbaan en werk ik heerlijk in mijn tuin. Buiten raakt mijn kop het snelste leeg. Ik ben zeker wel eens verdrietig om het verdriet van anderen en pink ook wel eens een traantje weg. Niet zo zeer van emotie, maar wel vanuit een diep mededogen en een intens gevoel van verbondenheid. Soms is het leven echt hard en verdrietig voor mensen. Ben ook wel blij dat ik dat zo kan voelen, ik sluit me er niet voor af: het is wat het is, en zo is het.

Hoe kijk je zelf aan tegen de dood? Denk je dat er iets is na de dood?
De dood is voor mij niet eng. Wel ongrijpbaar. Bang ben ik dus niet zo zeer. Zie wel dat de dood je/me soms verrast.
Ik geloof dat het met de dood niet ophoudt. Het lichaam (de verpakking) is ten einde, maar de ziel gaat altijd verder en ontwikkelt zich in elk volgend leven. De ziel is eeuwig en laat zich telkens in een andere hoedanigheid zien. Zo evolueert de ziel en dus de mensheid. Of het nu de hemel is of het hiernamaals of….; er is een allesomvattende energie die voor en door het leven en de dood heengaat.

Is dit beeld veranderd sinds je dit werk doet?
Sinds ik uitvaartbegeleidster ben besef ik wel steeds meer dat dit leven zomaar eindig kan zijn. Zelf hebben we daar uiteindelijk geen zeggenschap over; het gebeurt. Door veel met de dood te maken te hebben besef ik dat ik veel meer in het NU moet leven. NU gebeurt het. De dood leert je uit het leven te halen wat er in zit en wel op dit moment! Niet alles uitstellen: do it now.
Ook ga ik meer relativeren; wat vind ik echt belangrijk in het leven?! Het maakt mijn leven soms eenvoudiger en mijn keuzes worden ook simpeler.

Wat is je mooiste ervaring in dit werk? Of het meest bijzonder?
Mooi en bijzonder…het hele vak is mooi en bijzonder en soms ook best zwaar. Ik heb nog nooit een echte nare ervaring beleefd en probeer ook uit lastige situaties het beste te halen. Ik geniet van de echtheid en puurheid van de mensen bij wie ik op een bepaald moment ben. De dood brengt mensen terug naar wie ze echt zijn en dat is prachtig om te zien en te voelen. ‘In rauwe omstandigheden worden bonen zoet…’en zo is het ook echt. Ook het vertrouwen dat mensen je schenken is bijzonder; je komt toch altijd maar als wildvreemde binnenvallen.

Heeft je werk invloed op je persoonlijke ervaringen met de dood?
Dit vak heeft mij meer innerlijke rust gebracht en dus minder angst voor de dood, voor zover ik die al had…, al denk ik dat ieder mens wel enige angst koestert. Ik kan ook vrijer kijken naar de (mogelijke) dood van mijn eigen dierbaren en mijn eigen dood. Het moment is (bijna) niet voorspelbaar, het kan maar zo of het duurt nog heel lang. Who knows… Ik hoop dat ik me er tegen die tijd aan over kan geven en ik denk dat al mijn werkzaamheden en opgedane levenslessen me daar stukje bij beetje bij helpen.

CategoryAanbevolen
Schrijf een reactie:

Uw e-mailadres wordt niet getoond

2015 © Copyright Wilma van opstal | Sitemap | Realisatie bij Communicado

Tel:        076-5201799